The Terminal : การรอคอย การมองโลกในแง่ดี และการเสียดสีอเมริกา

The Terminal เป็นภาพยนตร์ที่ดูแล้วชวนประทับใจมาก ๆ เรื่องหนึ่ง แม้จะมีอายุกว่า ๑๐ ปีแล้ว ( หนังฉายครั้งแรกเมื่อ ค.ศ.๒๐๐๔) แต่พูดได้เลยว่า ผมสามารถดูเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้โดยไม่รู้สึกเบื่อแต่อย่างใด  ยิ่งดูหลายรอบก็ยิ่งได้ความคิดใหม่ ๆ ต่อยอดจากความรู้สึกในคราวก่อนทุกครั้ง  อย่างเช้าวันนี้ที่สถานีโทรทัศน์ช่องหนึ่งนำมาฉายซ้ำก็เช่นกัน

233216

บรรทัดต่อจากนี้จะเปิดเผยเนื้อหาในภาพยนตร์

“The Terminal” หรือชื่อในภาษาไทยว่า “ด้วยรักและมิตรภาพ” กล่าวถึงเรื่องราวของ วิคเตอร์ นาวอร์สกี้ ชายชาวยุโรปตะวันออกผู้เดินทางมาถึงสนามบินเจ เอฟ เค ในนิวยอร์ก และพบว่าประเทศบ้านเกิดของตนมีเหตุจลาจล  ทำให้อเมริกาประกาศยกเลิกพาสปอร์ตของเขา  วิคเตอร์จึงไม่สามารถเข้าเมืองนิวยอร์กได้ ขณะเดียวกันก็ไม่สามารถนั่งเครื่องบินกลับประเทศของตนด้วย   เขาจึงต้องใช้ชีวิตอยู่ในอาคารสำหรับผู้โดยสารที่รอเปลี่ยนเครื่องในสนามบิน ซึ่งเป็นพื้นที่เดียวที่เขาอยู่ได้โดยไม่ผิดกฎหมายของอเมริกา  จนกว่าสงครามที่บ้านเกิดจะสงบ และอเมริกายอมรับรองสถานะให้พาสปอร์ตของเขาอีกครั้ง

ฟังดูเป็นเรื่องที่ยากลำบากเอาการสำหรับใครสักคนที่ต้องรออยู่ที่ใดที่หนึ่งเป็นเวลานาน ๆ ลองจินตนาการดูว่า แค่เรามาถึงสนามบินก่อนเวลาเครื่องออกสัก ๒ ชั่วโมงก็ขี้เกียจจะคอยแล้ว แต่สำหรับวิคเตอร์ เขาต้องรอนานกว่านั้น จากวันเป็นสัปดาห์ และจากสัปดาห์เป็นเดือน เงินที่มีติดตัวก็เริ่มร่อยหรอ แต่เพราะความเป็นคนซื่อ วิคเตอร์ก็ค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะเอาตัวรอดในสนามบินแห่งนั้นด้วยวิธีการที่ชวนอมยิ้ม  เช่นเดียวกัน จากคนต่างชาติที่ไม่มีใครรู้จัก แต่เพราะการมองโลกในแง่ดีของเขา วิคเตอร์ก็เริ่มสัมผัสได้ถึงมิตรภาพจากเพื่อนใหม่ในสนามบินอย่าง “กุ๊ปตาร์” ชายชาวอินเดียที่เป็นเจ้าหน้าที่ทำความสะอาด, “มัลรอย” รปภ. ร่างใหญ่ผิวสี,  “เอ็นริเก้” หนุ่มสเปนที่เป็นพนักงานขับรถขนอาหาร,  “ทอร์เรสต์” เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมือง และที่ขาดไม่ได้เลยคือ “เอมิเลีย วอเรนท์”  แอร์โฮสเตสที่เป็นตัวเอกฝ่ายหญิงของเรื่องนี้ อะไรก็ดูจะคลี่คลายไปในทางที่ดี  แต่ดูเหมือนวิคเตอร์จะอยู่นานไปหน่อย  ทำให้ “แฟรงค์ ดิคสัน” เจ้าหน้าที่ประจำสนามบินเกิดอาการไม่พอใจ เพราะมองเห็นว่าวิคเตอร์เป็นตัวปัญหาที่เขาไม่สามารถควบคุมได้ และต้องหาทางกำจัดไปให้พ้นทางโดยเร็วที่สุด

ถึงตอนนี้ ผมจะแจกแจงให้เห็นทีละข้อเพื่อความเข้าใจง่ายและไม่หลุดประเด็นไปเรื่องอื่นก็แล้วกัน

การมองโลกในแง่ดี

ตัวละครวิคเตอร์ดูจะเฉิ่มเบอะเฟอะฟะในช่วงแรก  บวกกับยิ่งมาเจอสถานการณ์คับขันที่ต้องติดอยู่กับสนามบินอย่างในเรื่องนี้  เป็นใครก็คงสติแตกไปแล้ว  แต่วิคเตอร์กลับก้าวผ่านจุดนั้นมาได้ด้วยการมองโลกในแง่ดีของเขา   จากคนที่แทบไม่มีเงินเหลือติดกระเป๋า ก็เริ่มรู้หนทางที่จะหาเงินในพื้นที่เล็ก ๆ ตรงนั้นเพื่อเลี้ยงตัวเอง (ได้วิธีไหนต้องดู)  หรือจากการที่เขาเพียรพยายามยื่นคำขอผ่านเข้าเมืองทุกวัน (ทั้งที่ไม่มีโอกาสจะผ่านไปได้) ด้วยเหตุผลที่เขาบอกแก่เจ้าหน้าที่ทอร์เรสต์ว่า “คุณมีตราประทับสีแดง (ไม่อนุมติ) และตราประทับสีเขียว (อนุมัติ) ผมก็มีโอกาส 50/50 ที่จะได้รับการอนุญาตให้เข้าเมือง”

ถึงตรงนี้ดูเหมือนภาพยนตร์กำลังจะบอกผู้ชมว่าต่อให้อุปสรรคจะหนักหนาแค่ไหน แต่ทุกอย่างก็ดูเบาลงไปเพียงแค่ปรับทัศนคติและเปลี่ยนมุมมองที่เรามีต่อสิ่งต่าง ๆ เท่านั้นเอง

the-terminal-movie-screenshot-2004

การรอคอย

คำพูดติดปากประโยคหนึ่งของวิคเตอร์คือ “ไม่เป็นไร…ผมรอได้”  และนั่นทำให้ตลอดทั้งเรื่องมีหลายอย่างที่เขารู้จักจะรอคอยอย่างอดทนและมีความหวัง (สอดคล้องกับประเด็นแรกเรื่องการมองโลกในแง่ดี) ไม่เพียงแต่การอยู่ในสนามบินและรอให้สงครามในประเทศบ้านเกิดสงบเท่านั้น วิคเตอร์ยังรอที่จะทำความฝันของพ่อให้เป็นจริง รอคอยให้เสียงเพจเจอร์ดังเรียกตัวเพื่อไปพบเจ้าหน้าที่  และเขาก็ยังรอเอมิเลียในทุกทีที่เธอจะกลับมายังสนามบินเจ เอฟ เค เดือนละสองครั้ง ทุกการรอคอยของเขามีความหมายซ่อนอยู่  เห็นได้จากประโยคที่เขาบอกแก่เอมิเลียว่า “คนเราทุกคนล้วนรอคอยบางสิ่งบางอย่าง”  และสำหรับวิคเตอร์แล้ว “ผมรอ…รอเพื่อจะพบคุณ” (วี้ดวิ้ววว)

ก็จริงอย่างวิคเตอร์บอกนั่นแหละ เราทุกคนต่างรอคอยบางสิ่งบางอย่าง เอมิเลียก็เช่นกัน เธอเองก็มีปัญหาหัวใจในฐานะที่ตกเป็นรักที่ถูกซ่อนของคนอื่น  ก็ทำได้เพียงรอว่าเมื่อไหร่ใครคนนั้นจะส่งเพจเรียกหาในเวลาที่ว่างจากตัวจริง

ไม่เว้นแม้แต่ตัวร้ายของเรื่องอย่างดิคสัน เขาก็รอที่จะไปให้พ้นจากสนามบินแห่งนี้เช่นเดียวกับวิคเตอร์  แต่เขาจะไปในฐานะผู้อำนวยการภาคสนาม(อะไรสักอย่าง) ซึ่งหมายถึงการเลื่อนขั้นไปสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้น  เมื่อวิคเตอร์เข้ามาทำความปั่นป่วนจนคิคสันเสียงาน และอาจพลาดการเลื่อนตำแหน่ง ดิคสันถึงกับประกาศต่อวิคเตอร์ว่า “ถ้าฉันติดอยู่ที่นี่  นายก็จะติดอยู่ที่นี่ด้วย” เรียกว่ารอกันจนตายไปข้างหนึ่งเลยทีเดียว

การรอคอยในที่นี้ดูจะเป็นประเด็นหลักของเรื่อง ถึงขนาดเขียนเป็นคำโปรยติดโปสเตอร์ว่า “Life is waiting” หรือ “ชีวิตคือการรอคอย” นั่นเอง

TerminalKathTom

การเสียดสีอเมริกา

ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงคิดได้แค่ประเด็นที่แล้ว แต่วันนี้ผมเพิ่งคิดได้ว่า หนัง feel good เรื่องที่ว่า แท้จริงมีการเสียดสีเหน็บแนมความเป็นอเมริกาไว้อย่างเผ็ดร้อนเลยทีเดียว

ย้อนกลับไปตอนที่ผมค้างไว้ว่าวิคเตอร์เข้ามาทำความปั่นป่วนใจแก่คิคสันเสียงานนั้น อันที่จริงเป็นเรื่องการแสดงความมีมนุษยธรรมของวิคเตอร์เสียมากกว่า  เหตุการณ์ในเรื่องก็คือ ชายชาวยุโรปตะวันออกคนหนึ่งซื้อยามาเพื่อจะนำกลับไปรักษาพ่อยังประเทศของตนโดยไม่มีใบรับรองจากประเทศต้นทาง  ตามกฎของสนามบินเจ เอฟ เค เจ้าหน้าที่จะต้องยึดยาเอาไว้ที่สนามบิน และปล่อยให้ผ่านขึ้นเครื่องบินไปได้เฉพาะคนเท่านั้น  ทำให้ชายคนดังกล่าวเกิดอาการคลุ้มคลั่ง วิคเตอร์เลยถูกเรียกตัวมาเป็นล่ามเพื่อแปลภาษา วิคเตอร์แก้ต่างว่ายานั้นใช้สำหรับ “แพะ” ไม่ใช่ “พ่อ” (แน่นอนว่าวิคเตอร์โกหก ) ทั้งยาทั้งคนจึงผ่านขึ้นเครื่องบินไปได้ ขณะที่ดิคสันผู้ยึดมั่นในกฏระเบียบอย่างตายตัวก็ถูกตราหน้าจากทุกคนโดยเฉพาะผู้ประเมินงานว่าเขาขาดมนุษยธรรม (หรืออะไรที่คล้าย ๆ อย่างนั้น) นี่คือเหตุผลที่ดิคสันโมโหมาก และคอยจองเวรวิคเตอร์ตลอดทั้งเรื่อง

The-Terminal

ถามว่าเรื่องนี้เสียดสีอเมริกาอย่างไร ก็ตอบว่าเสียดสีผ่านตัวละครอย่างแฟรงก์ ดิคสัน ผู้ยึดมั่นในกฎระเบียบอย่างตายตัวนั่นแหละ ใช้ไม้บรรทัดอันเดียวเป็นมาตรฐานแล้วเชื่อว่าจะวัดทุกอย่างได้ตรงเผงเหมือนกันหมด  ไม่ต่างจากอเมริกาที่ทำตัวเป็นตำรวจโลก ตำรวจประชาธิปไตย หรืออะไรทำนองนั้น  ชอบคิดเองเออเองว่าชาติใดในโลกที่มีแนวปฏิบัติต่างไปจากตนแล้วก็ถือว่าผิด ต้องหาเหตุเข้าไปจุ้นจ้านแทรกแซงเรื่องราวต่าง ๆ ในประเทศเขาเสียหมด  พอเขาไม่เชื่อ  ก็หาทางกลั่นแกล้งต่าง ๆ นานา  อ้างเหตุผลโน่นนี่ สุดท้ายก็หนีไม่พ้นที่จะตักตวงเอาผลประโยชน์เข้าตัว

ในหนังก็เหมือนกัน สงครามเกิดในประเทศของวิคเตอร์ แต่อเมริกากลับยกเลิกพาสปอร์ตเขา ไม่ยอมรับเขาในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง แล้วอย่างนี้จะบอกว่าอเมริกาเป็นชาติเสรีที่เคารพสิทธิทุกคนเห็นจะยาก

ไม่เพียงแค่นั้น  หากเรามองเพื่อนของวิคเตอร์ที่เป็นตัวละครประกอบทั้งหลาย ก็ล้วนแต่เป็นชาวต่างชาติหรือเป็นคนที่ไม่ได้รับการยอมรับในสังคมอเมริกันทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นกุ๊ปตาร์ (ชาวอินเดีย) เอ็นริเก้ (หนุ่มสเปน) และมัลรอย (ชายผิวสี) คนเหล่านี้ต่างยินยอมสูญเสียสิทธิเสรีภาพบางอย่างเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาและทำให้ตนเองมีชีวิตอยู่ในอเมริกาได้ต่อไป  เป็นลักษณะของคนตัวเล็ก ๆ ที่ยอมจำนนต่อยักษ์ใหญ่ด้วยความจำเป็น  ฉะนั้น ฉากที่กุ๊ปตาร์ถือไม้ถูพื้นเพียงอันเดียวแล้วเดินเข้าไปหยุดเครื่องบินลำยักษ์ในตอนท้ายเรื่อง จึงเป็นฉากที่สะท้อนความหมายไว้อย่างลึกซึ้ง  เพราะมันเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงการต่อต้าน ผู้มีอำนาจ ดังที่เราจะเห็นว่าคนธรรมดาก็สามารถหยุดเครื่องบินได้  และเมื่อคนธรรมดานั้นไม่ใช่ชาวอเมริกัน  ขณะที่เครื่องบินเป็นของโบอิ้งที่ผลิตโดยอเมริกา  นัยยะที่ซ่อนอยู่ตรงนี้ก็ยิ่งทวีความร้อนแรงมากขึ้น  แม้ผู้สร้างจะพยายามซ่อนไว้ภายใต้อารมณ์ขันแล้วก็ตาม

เขียนถึงตรงนี้ก็ไม่รู้ว่าจะมีใครมาแย้งว่าถ้าเกลียดอเมริกาก็อย่ามาดูหนังเขา  ผมก็ตอบตรงนี้เลยว่าไม่ได้เกลียด ออกจะชื่นชมด้วยซ้ำ
หนังที่เสียดสีประเทศของตนเองได้ก็น่านับถือน้ำใจของผู้สร้างมิใช่หรือ

,

ใส่ความเห็น

ชาบูหมูเด้ง ร้านเจ๋งน้ำจิ้มแจ๋ว

เมื่อวานนี้มีโอกาสได้มาลองชิมอาหารที่ร้านเปิดใหม่ริมถนนพัฒนาการคูขวาง งานนี้บอกเลยว่าไม่ผิดหวังจริง ๆ สำหรับร้าน “ชาบูหมูเด้ง” นครศรีธรรมราช  เพราะนอกจากความสดของเนื้อและผักแล้ว ทีเด็ดของร้านนี้ยังอยู่ที่ “น้ำจิ้ม” ที่แม้จะมองดูธรรรมดา แต่ปรากฎว่ารสชาติกินขาดมาก ๆ โดยไม่ต้องเติมกระเทียม พริก หรือมะนาว แบบสุกี้ร้านดังตามห้างแต่อย่างใด

โลโก้ร้านเขาล่ะ

                            โลโก้ร้านที่ว่า

ชุดเนื้อหมู

                                    ชุดเนื้อหมู

น้ำจิ้มของร้านมี 2 แบบ คือ เผ็ด และ ไม่เผ็ด (อันที่จริงก็ไม่ต้องกันเท่าไหร่)

น้ำจิ้มของร้านมี 2 แบบ คือ เผ็ด และ ไม่เผ็ด (อันที่จริงก็ไม่ต้องกันเท่าไหร่)

อาหารที่นี่ก็มีเมนูหลากหลาย ทั้งเนื้อ ปลา กุ้ง หมึก ผัก และอื่น ๆ อีกมากมาย  สั่งมาได้เป็นถาด ๆ หรือจะสั่งแบบที่จัดเป็นชุดรวมก็ได้  อย่างชุดเนื้อหมูของที่นี่ นอกจากจะมีเนื้อหลายแบบมาในจานเดียวกันแล้ว ยังแถมผักจานใหญ่มาด้วย ทีแรกผมก็ไม่รู้ สั่งชุดผักรวมเพิ่มมาอีกต่างหาก พอเห็นว่าผักชักกจะเยอะเกินไป เจ้าของร้านยังบอกว่าสามารถ “cancel” ชุดผักที่สั่งมาก็ได้ ใจดีจัง  บริกรในร้านก็ยิ้มแย้มทุกคน บรรยากาศเลยดูเป็นกันเอง

ผักที่มากับชุดเนื้อหมู เยอะจนต้องยกเลิกชุดผักที่สั่งเพิ่มมาก่อนหน้า

ผักที่มากับชุดเนื้อหมู เยอะจนต้องยกเลิกชุดผัก                                      ที่สั่งเพิ่มมาก่อนหน้า

หมูสไลด์อย่างบางราดซอส แค่เอาตะเกียบคีบแล้วจุ่มหม้อต้มแป๊บเดียวก็สุกอร่อย

     หมูสไลด์อย่างบางราดซอส               แค่เอาตะเกียบคีบแล้วจุ่มน้ำซุปเดือด              แป๊บเดียวก็สุกเข้าปากได้

เขาเรียกอะไรนะ ผักกาดที่ห่อหมูไว้ข้างในน่ะ

              เขาเรียกอะไรนะ                               ผักกาดที่ห่อหมูไว้ข้างในน่ะ

ปลาแซลมอนก็มี

             ปลาแซลมอนก็มี

ขึ้นชื่อว่าร้านชาบูก็ต้องมีหม้อต้ม แต่ร้านนี้ยังเอาใจคนชอบบาร์บีคิวโดยมีเตาปิ้งย่างให้เลือกด้วย แต่ถ้าเลือกไม่ได้แบบผม ก็กินมันทั้งสองแบบไปเลย ถ้าไม่กลัวเรื่องอ้วนก็เข้าท่าดีเหมือนกัน

แบบหม้อต้ม

                 แบบหม้อต้ม

เตาปิ้งย่าง

                   เตาปิ้งย่าง

ร้านชาบูหมูเด้ง อยู่ริมถนนพัฒนาการคูขวาง ถ้าเริ่มต้นจากสี่แยกพัฒนาการคูขวางมาทางห้างโรบินสัน ก็เลยห้างไปประมาณ 300 เมตร ร้านจะอยู่ทางขวามือ แต่ข้อเสียอย่างหนึ่งที่เจอคือร้านนี้ไม่มีที่จอดรถ ฉะนั้นลูกค้าก็ต้องจอดริมถนน หรือไม่ก็จอดในซอยที่อยู่ข้างร้าน ซึ่งคงไม่สะดวกนักในบางชั่วโมงเช่นตอนเย็นหรือช่วงค่ำที่รถเยอะ

หิวมากไปหน่อย เลยถ่ายแต่รูปอาหาร แต่ลืมถ่ายภาพบรรยากาศในร้าน ไว้กลับถ่ายใหม่รอบหน้าละกัน ใครอยากมาด้วยกันบ้าง ลงชื่อไว้เลยนะครับ

ปล. เยินยอร้านเขาซะขนาดนี้ ขอยืนยันว่าไม่ได้มีหุ้นส่วนกับร้านแต่อย่างใดเลยนะ

ใส่ความเห็น

ไอฟาย แต๊งกิ้ว เลิฟยู้ : รักคือการเรียนรู้ภาษาใจ

แวดวงภาพยนตร์ไทยช่วงท้ายปีกลับมาคึกคักอีกครั้งจากกระแสของหนังเรื่อง “ไอฟาย แต๊งกิ้ว เลิฟยู้” โรแมนติกคอเมดี้เรื่องใหม่จากผู้กำกับ “เอทีเอ็ม เออรัก เออเร่อ”  ที่มีเสียงตอบรับเกรียวกราวไม่แพ้กัน จำได้ว่าเพิ่งเขียนถึงเอทีเอ็มฯไปเมื่อปีก่อนหลังจากได้ดูซ้ำผ่านจอทีวี แต่กระแสเอทีเอ็มฯตอนนั้นหายไปแล้วเพราะลาโรงมานาน วันนี้เลยถือโอกาสเขียนถึงภาพยนตร์เรื่องใหม่ตอนที่กระแสยังดีอยู่ อย่างน้อยก็อยากถ่ายทอดมุมมองที่มีต่อภาพยนตร์และแบ่งปันความคิดเห็นกับผู้สนใจขณะที่ยังจำเรื่องราวได้ดี

ไอฟาย-แต๊งกิ้ว-เลิฟยู้

และบรรทัดต่อจากนี้ก็จะเปิดเผยเรื่องราวในภาพยนตร์

ไอฟาย แต๊งกิ้ว เลิฟยู้ เล่าเรื่องของ “เพลง” ติวเตอร์ภาษาอังกฤษสาว ผู้ต้องรับหน้าที่แปลข้อความบอกเลิกของลูกศิษย์ชาวญี่ปุ่นเป็นภาษาไทยให้ “ยิม” วิศวกรหนุ่มฟัง แม้ยิมจะรับไม่ได้ในตอนแรก แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยความรักครั้งนี้ผ่านเลยไปง่าย ๆ จึงตัดสันใจเรียนภาษาอังกฤษกับติวเตอร์เพลง  โดยหวังว่าตนจะพูดเก่งทันสอบสัมภาษณ์กับเจ้านายฝรั่งและได้ไปศึกษางานยังประเทศสหรัฐอเมริกา ที่ซึ่งอดีตแฟนสาวหนีมาอยู่ก่อนหน้าแล้ว

ความสนุกของเรื่องมาอยู่ตรงที่ติวเตอร์เพลง สาวมั่นทันสมัย ต้องมาสอนภาษาอังกฤษให้ยิม หนุ่มมาดกวนที่ไม่มีพื้นฐานเรื่องภาษาเลย  อารมณ์ขันมากมายปรากฏในตอนนี้ที่ตัวละครต้องพูดภาษาอังกฤษแบบงู ๆ ปลา ๆ ขณะที่ฝ่ายติวเตอร์ก็สอนแนวฝรั่งจ๋า (ซึ่งใครหลายคนบอกว่าเรียนภาษาอังกฤษให้ได้ดีต้องดัดจริตหน่อย) จะเห็นว่าตัวละครทั้งคู่มีความแตกต่างกันมาก แต่ก็เดาได้ไม่ยากว่าทั้งคู่ต้องลงเอยกัน  ส่วนจะลงเอยอย่างไรนั้นเป็นสิ่งที่ตัวหนังพยายามสร้างให้คนดูต้องคอยติดตามต่อไป เพราะในขณะที่กำลังเรียนภาษาอังกฤษอยู่นั้น  ทั้งคู่ก็กำลังเรียนภาษาใจไปพร้อมกันด้วย

ยิม เป็นวิศวกรที่เชื่อว่าสิ่งของทุกอย่างสามารถซ่อมได้ เขาแสดงให้เห็นจริงทั้งตอนที่ซ่อมเครื่องเล่น MP3 สภาพยับเยิน หรือแม้แต่รองเท้าของเพลงที่พังตอนอยู่งานเลี้ยงในสถานทูต เป็นต้น  และความเชื่อนี้ก็ติดมาถึงวิธีคิดแก้ปัญหาในชีวิตของเขาด้วย  เมื่อถูกแฟนสาวชาวญี่ปุ่นบอกเลิกเพราะสื่อสารกันไม่รู้เรื่อง  ยิมก็เลยต้องการจะซ่อมแซมความสัมพันธ์ด้วยการเรียนภาษาอังกฤษ เพื่อตามไปคืนดีกับแฟนสาว จะเห็นว่าในมาดกวนๆ ของยิมก็มีความโรแมนติกอยู่ไม่น้อย  แม้ในฉากที่อยู่กับเพลงแล้ว  เขาก็ยังได้มีโอกาสแสดงความเป็นสุภาพบุรุษอยู่เรื่อยๆ เช่น ตอนที่นั่งอยู่หน้าร้านกาแฟแล้วเพลงต้องขยับหนียุง  ยิมก็ยังเอามือไปปัดไล่ยุงให้ใต้โต๊ะ แม้เพลงจะไม่เห็นก็ตาม (หวานมาก)  หรือตอนที่แย่งโทรศัพท์เด็กเกรียนมือดีมาลบภาพถ่าย แม้จะเถื่อนไปหน่อย แต่ก็แสดงว่ายิมสามารถปกป้องนางเอกได้ การขี่มอเตอร์ไซค์ไปส่งนางเอกที่รถทุกครั้งนั่นก็เหมือนกัน บทบาทโรแมนติกนี้ช่วยซ่อมแซมความรู้สึกแย่ ๆ จากตอนที่เพลงเจอยิมครั้งแรก ๆ ให้กลับมาดีได้อย่างไม่น่าเชื่อ  รวมถึงความมุ่งมั่นที่จะเรียนภาษาอังกฤษของยิมตอนที่ซื้อหนังสือซินเดอเรลล่ามานั่งแปล ก็ทำให้เพลงใจอ่อนกลับมาสอนเขาอีกครั้ง แม้จะบอกเลิกคอร์สไปแล้วก็ตาม

ตัวละครติวเตอร์เพลงก็น่าสนใจอยู่เหมือนกัน  เพราะแม้จะเป็นสาวมั่น แต่แปลกที่ถูกวางบทให้ไม่มีแฟน  และมีผู้ชายเพียงคนเดียวที่เข้ามาจีบคือ คุณพฤกษ์ หนุ่มหล่อ มาดดี มีเงิน และพร้อมเอาใจทุกอย่าง ดูจะเป็นหนุ่มในฝันที่สาวหลายคนปรารถนา  แต่การเข้ามาของคุณพฤกษ์ก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เพลงตัดสินใจเลือกใครคนใดคนหนึ่งได้ง่ายขึ้น  ด้วยบทหนังที่จงใจสร้างเรื่องคู่ขนานให้เปรียบเทียบระหว่างหนุ่มทั้งสองคนอยู่ตลอด อาทิ งานเลี้ยงวันเกิดที่บ้านคุณพฤกษ์ บรรยากาศงานจริงจัง เพลงยังแอบเกร็งตอนชิมของหวานจนปากเลอะไม่รู้ตัว กับงานเลี้ยงแบบง่าย ๆ ของยิมกับลูกน้องบนดาดฟ้าตึกโทรม และกิจกรรมสุดเถื่อน แต่เพลงกลับปล่อยเสียงหัวเราะได้เต็มที่, คุณพฤกษ์พาเที่ยวทะเลบนเรือยอร์ชส่วนตัวสุดหรู แต่ท่าทางเพลงจะอึดอัด กับยิมที่แค่เที่ยวเมืองแบบธรรมดาแต่เพลงยังสนุกตอนเลือกคอนเทคเลนส์สีหวาน, หรือจุดเปลี่ยนที่สำคัญของเรื่อง คือวิธีการจัดการกับรองเท้าของเพลงที่พังไป คุณพฤกษ์เลือกเหมารองเท้าใหม่มาทั้งร้านให้เพลงลองทีละคู่ (เกินไปนะ)  ขณะที่ยิมซ่อมรองเท้าคู่เดิมให้กลับมาใช้ได้แถมใส่สบายขึ้น (ด้วยการเอาส้นเข็มเจ้าปัญหาทิ้งไป)  คิดดูแล้วกันว่า ระหว่างรองเท้าใหม่คู่สวยที่สวมเดินยาก(ของคุณพฤกษ์) กับรองเท้าคู่เก่าที่สวมสบายไปได้ทุกที่(ของยิม-แถมมาในจังหวะสำคัญที่ขาดไม่ได้อย่างในงานเลี้ยง)  คู่ไหนจะน่าเลือกใส่ในชีวิตจริง

นอกจากนี้ ความน่ารักอีกอย่างของภาพยนตร์คือการแบ่งช่วงเนื้อเรื่องออกเป็นส่วนๆ ตามแนวเพลง ไม่ว่าจะเป็นเพลงสากล เพลงรัก เพลงอกหัก หรือเพลงเพื่อชีวิต ซึ่งถือเป็นลูกเล่นที่ลงตัว สอดคล้องกับเนื้อหาภาพยนตร์ที่ใช้เพลงเป็นเครื่องมือดำเนินเรื่องโดยตลอด

สุดท้าย สิ่งที่ดีที่สุดของการเดินทางอาจไม่ได้อยู่ที่จุดหมาย แต่อยู่ที่เรื่องราวที่อยู่รายทางมากกว่า อย่างยิมที่ตั้งใจเรียนภาษาอังกฤษเพื่อกลับไปหาแฟนเก่า  แต่เขาก็พบว่าเพลงคือคนระหว่างทางที่กลับช่วยซ่อมแซมหัวใจที่ชำรุดได้  ส่วนเพลงก็ศึกษาคุณพฤกษ์ที่จะเข้ามาเป็นหนุ่มในฝัน แต่ก็พบว่ายิมคือคนที่แตกต่างและทำให้เธอมีความสุขได้จริง  “ไอฟาย แต๊งกิ้ว เลิฟยู้” จึงเป็นหนังของภาษาใจ ที่ไม่ว่าจะพูดด้วยภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษ ก็มีเพียงคนสองคนเท่านั้นที่จะสื่อสารกันได้อย่างลงตัว

ใส่ความเห็น

เมืองลุงมีดอน นครมีท่า เมืองตรังมีนา สงขลามีบ่อ

“เมืองลุงมีดอน นครมีท่า เมืองตรังมีนา สงขลามีบ่อ” เป็นคำกล่าวที่สะท้อนให้เห็นลักษณะทางภูมิศาสตร์ของจังหวัดต่าง ๆ ในภาคใต้ ได้แก่ พัทลุง นครศรีธรรมราช ตรัง และสงขลา ซึ่งกลายเป็นที่มาของชื่อบ้านนามเมืองในแต่ละท้องถิ่น ดังจะเห็นได้ว่าจังหวัดต่าง ๆ ที่กล่าวมานี้มีชื่อหมู่บ้าน ตำบล และอำเภอ ซึ่งขึ้นต้นด้วยคำบอกลักษณะภูมิประเทศที่คล้ายกันอยู่ไม่น้อย อย่างเช่นพัทลุง มีชื่อหมู่บ้านที่ขึ้นต้นด้วยคำว่า “ดอน” หลายแห่ง ได้แก่ ดอนศาลา ดอนเค็ด ดอนคัน  ดอนทราย เป็นต้น  ซึ่งเป็นการบอกให้ทราบว่าเมืองพัทลุงนั้นตั้งอยู่บนที่ดอน  แปลว่าน้ำท่วมไม่ถึง  นอกจากนี้ยังมีอีกคำหนึ่งที่มีความหมายใกล้เคียงกับดอนคือคำว่า “ควน” แปลว่าเนินหรือโคก พบว่าพัทลุงก็มีชื่อสถานที่ที่ขึ้นต้นด้วยคำว่าควนหลายแห่งเช่นกัน ได้แก่ ควนขนุน ควนมะพร้าว ควนถบ และควนสาร เป็นต้น  ชื่อเหล่านี้ยิ่งทำให้เห็นภาพภูมิประเทศแบบที่ดอนของพัทลุงได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น

เช่นเดียวกับจังหวัดนครศรีธรรมราช ซึ่งชื่อบ้านนามเมืองหลายแห่งมักมีคำว่า “ท่า” นำหน้า เช่น ท่าศาลา ท่าแพ ท่าโพธิ์ ท่าวัง ท่าม้า ท่างิ้ว ท่าซัก ท่าลาด ท่าสูง  เป็นต้น เรื่องนี้ รองศาสตราจารย์ประพนธ์ เรืองณรงค์ ประธานคณะกรรมการจัดทำเนื้อหาทางวิชาการด้านภาษาไทยถิ่นภาคใต้ของราชบัณฑิตยสถาน อธิบายว่า “นครศรีธรรมราชเป็นจังหวัดริมทะเลจึงมีท่าเรือหลายแห่ง”

10846518_938452452849645_2102154308_n

                ขณะที่จังหวัดตรังก็มีการทำนาเป็นล่ำเป็นสัน ชื่อหมู่บ้านทั้งหลายจึงมีคำว่า “นา” นำหน้า เช่น นาโยง นาท่าม นาโต๊ะหมิง นาตาล่วง นาทุ่งนุ้ย แม้ว่าภายหลังจะมีการปลูกยางพาราเยอะขึ้นก็ตาม ชื่อหมู่บ้านก็ยังเป็นนาอยู่  แสดงให้เห็นว่า คนตรังทำนามานานแล้วก่อนที่พระยารัษฎานุประดิษฐ์จะเอายางพาราต้นแรกเข้ามาปลูก

ส่วนจังหวัดสงขลาชื่อหมู่บ้านมักมีคำว่า “บ่อ” ขึ้นต้น อาทิ บ่อทรัพย์ บ่อยาง บ่อเตย บ่อโด บ่อโตระ เป็นต้น ที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะสงขลาอยู่ติดทั้งทะเลสาบและทะเลใหญ่(อ่าวไทย) จึงต้องขุดบ่อเพื่อหาน้ำจืดมาดื่ม (อ้างอิงจากอาจารย์ประพนธ์คนเดิม)

ชื่อบ้านนามเมืองที่ขึ้นต้นด้วย “ดอน ท่า นา และบ่อ” นี้ นอกจากจะสะท้อนลักษณะภูมิประเทศของแต่ละท้องที่แล้ว  คำที่มีมาประกอบกับ “ดอน ท่า นา และบ่อ” เป็นชื่อหมู่บ้านนั้นยังแสดงให้เห็นสิ่งสำคัญของสถานที่ดังกล่าวอีกด้วย เช่น “บ่อยาง” “บ่อโด” บอกให้รู้ว่าแถวนั้นมีต้นไม้สำคัญคือ ต้นยางและต้นประดู่ ,  “ท่าม้า” บอกให้รู้ว่าสมัยก่อนเมืองนครศรีธรรมราชในรถม้าเป็นพาหนะ,  “นาตาล่วง”  “นาโต๊ะหมิง” บอกให้รู้ว่าคนที่มาบุกเบิกพื้นที่นั้นหรือคนสำคัญในยุคแรก ๆ ของที่นั้นคือ ตาล่วง และโต๊ะหมิง(ชื่อมุสลิม)  นอกจากนี้ยังเกี่ยวข้องกับนิทานที่นิยมเล่าในท้องถิ่นนั้นด้วย เช่น พัทลุงนิยมเล่านิทานเรื่องพระรถเสนหรือนางสิบสอง ก็จะมี “ควนสาร” มาจากฤๅษีแปลงสารตอนที่ช่วยพระรถเสน และ “ควนถบ” มาจาก สินธพ ซึ่งก็คือม้าของพระรถเสนนั่นเอง

                ชื่อบ้านนามเมืองเหล่านี้พอรู้ที่มาก็สนุกดีเหมือนกัน

บันทึกความรู้ส่วนหนึ่งจากงานเสวนาวิชาการ “รู้ รัก ภาษาไทยสัญจร : ภาษาถิ่นภาคใต้”

16 ธันวาคม 2557 (วันแรก) จัดโดย ราชบัณฑิตยสถาน ณ โรงแรมบีพี สมิหลา บีช จังหวัดสงขลา

ใส่ความเห็น

Interstellar ถ้าหนึ่งนาทีของเราไม่เท่ากัน

Interstellar-poster-2

Interstellar เป็นหนังวิทยาศาสตร์ที่อัดแน่นด้วยศัพท์ฟิสิกส์มากมาย ไม่ว่าจะเป็นแรงโน้มถ่วง รูหนอน หลุมดำ เขตเร่งเวลา มิติที่ห้า ฮอไรซัน และอื่นๆ  ถ้าใครเข้าใจศัพท์พวกนี้ก็คงดูหนังได้สนุกขึ้น แต่ถึงจะตัดทิ้งไป หนังก็กล่าวถึงความสัมพันธ์ภายในครอบครัวได้อย่างสะเทือนใจและชวนติดตาม

บรรทัดต่อจากนี้จะเปิดเผยเนื้อหาในภาพยนตร์

interstellar (1)

Interstellar เล่าเรื่องของคูเปอร์ นักบินอวกาศที่ต้องไปปฏิบัติภารกิจตามหาดาวดวงใหม่ที่มนุษย์อาศัยได้  ทำให้ลูกสาวคือเมิร์ฟต้องรออยู่บนโลกอย่างจดจ่อเพราะพ่อสัญญาว่าจะกลับมา ผู้ชมจะต้องคอยลุ้นว่าคูเปอร์จะทำภารกิจได้สำเร็จหรือไม่ ภายใต้ข้อจำกัดด้านเวลาที่แตกต่างจากโลกอย่างน่าตกใจ เช่น เวลา 1 ชั่วโมงบนดาวดวงหนึ่งเท่ากับเวลาบนโลก 7 ปี ตลอดจนเรื่องทรัพยากรบนยานอวกาศอย่างพลังงานที่อาจมีไม่มากพอจะเดินทางกลับบ้าน

Interstellar

ระหว่างภารกิจอันแสนเลวร้าย หนังยังฉายภาพควบคู่ไปกับเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกที่ไม่ลงรอย  ผนวกกับฉากเหตุการณ์ที่ตัดสลับไปมาระหว่างสองโลก  ทำให้ความสัมพันธ์ของพ่อลูกคู่นี้ดูจะเป็นเส้นขนานที่ไม่มีวันจะบรรจบกันได้เลย แต่ด้วยปริมาณความรักที่มีต่อกัน  ทำให้ทั้งคู่ยังสื่อสารกันได้ผ่านแรงโน้มถ่วงซึ่งเดินทางข้ามมิติ นำไปสู่การแก้สมการที่ศาสตราจารย์แบรนด์ทำไม่สำเร็จ และส่งผลให้การย้ายมนุษยชาติออกไปอยู่นอกโลกเกิดขึ้นในตอนท้ายเรื่อง

murphy-crying

แม้หนังจะมีความเป็นวิทยาศาสตร์สูงมาก  แต่ก็เลือกเล่าและไม่เล่าในบางประเด็น อย่างเช่น ผู้ชมจะไม่รู้ว่าสมการที่เมิร์ฟแก้ได้เป็นอย่างไร  รู้แต่เพียงว่าแก้ได้ แล้วมันก็ช่วยให้แผน A หรือการย้ายมนุษย์ออกนอกโลกประสบความสำเร็จ (อย่างน้อยก็มาอยู่บนสถานีอวกาศ)

หนังพูดถึงมิติต่างๆ และอธิบายว่าแรงโน้มถ่วงเป็นสิ่งที่เดินทางข้ามมิติและทำให้เวลาบิดเบี้ยวได้  แต่ความรักระหว่างคูเปอร์และเมิร์ฟทำให้ทั้งคู่ก้าวผ่านข้อจำกัดด้านเวลาที่ไม่ว่าจะบิดเบี้ยวไปอย่างไร  ก็ไม่อาจทำลายความรักความเข้าใจที่มีต่อกัน แม้มันจะเริ่มต้นจากความสัมพันธ์ที่ไม่ลงรอยมาก่อนก็ตาม  แต่ก็เป็นเพราะเวลามิใช่หรือที่ทำให้ทั้งคู่ได้เข้าใจกันมากขึ้นกว่าเดิม

นี่กระมังที่เขาบอกว่าความรักอยู่เหนือกาลเวลา

ใส่ความเห็น

“จิ้มจุ่มชาบู” อร่อยช้า ๆ บรรยากาศชิลๆ

ถนนพัฒนาการคูขวางที่ตัดเลี่ยงตัวเมืองนครศรีธรรมราชนั้น นับเป็นถนนอีกเส้นหนึ่งที่มีร้านอาหารหลากรูปแบบเรียงรายตลอดสองข้างทาง  นับตั้งแต่ข้าวแกง  ข้าวต้ม  ก๋วยเตี๋ยว หมูกระทะ บาร์ อาหารอีสานและอื่น ๆ จนทำให้ถนนสายนี้คึกคักราวกับเป็นถนนเส้นหลักของตัวเมือง  ยิ่งโดยเฉพาะเวลาค่ำคืนด้วยแล้ว  แสงไฟจากร้านต่าง ๆ ดูจะมีสีสันสดใสยวนใจอยู่ไม่น้อย

รูปภาพ

                ขณะวนรถไปมาเพื่อสำรวจบรรยากาศ  ผมก็รู้สึกถึงความแตกต่าง นับตั้งแต่กลับมาอยู่บ้านเกิดเมื่อไม่นานมานี้ อะไรที่นี่ก็ดูจะเปลี่ยนแปลงไปมาก  อย่างร้าน “จิ้มจุ่มชาบู” ที่ผมแวะเข้าไป  ก็ไม่รู้ว่าเปิดมานานแค่ไหนแล้ว แต่ดูจากโต๊ะเก้าอี้ และรูปแบบการตกแต่งร้านที่ค่อนข้างทันสมัย  ก็เดาได้ว่าเพิ่งเปิดมาไม่นาน

รูปภาพ

ขึ้นชื่อว่าจิ้มจุ่มและชาบูก็ต้องเป็นอาหารที่เน้นการปรุงโดยวิธีต้ม  แต่ร้านนี้พิเศษกว่าเพราะเพิ่มเมนูกระทะร้อนเป็นอีกทางเลือกความอร่อยของลูกค้า  ได้บรรยากาศปิ้งย่างแบบร้านหมูกระทะอย่างไรอย่างนั้น  จะต่างกันตรงที่ร้านนี้ใช้เนยเค็มซึ่งให้กลิ่นหอมและรสละมุนกว่ามันหมูอย่างที่ร้านทั่วไปใช้กัน

รูปภาพ

                เมนูอาหารร้านนี้ค่อนข้างหลากหลายทั้งหมู เนื้อ ไก่ กุ้ง ปลาหมึก ลูกชิ้น ฯลฯ ที่พิเศษเห็นจะเป็นเนื้อแกะ  แต่สั่งไม่ได้เพราะหมดเสียแล้ว  ก็เลยชิมอย่างอื่นต่อไปเรื่อย ๆ ราคาอาหารอยู่ที่ถาดละ 19 , 29 และ 39 บาท ตามแต่ความน่าสนใจ ส่วนคุณภาพอาหารก็จัดอยู่ในเกณฑ์ดี ทว่ามีข้อเสียอยู่ที่การเสิร์ฟที่ขาดความต่อเนื่อง  และเมนูบางอย่างที่หมดไปแล้วก็ไม่มีบริกรเดินมาบอก  ทำให้ฝ่ายลูกค้าต้องเสียเวลานั่งรอ

รูปภาพ

                อย่างไรก็ตาม บรรยากาศร้านตกแต่งได้น่าประทับใจ  มีทั้งโต๊ะในร่มและโต๊ะกลางแจ้งให้ลูกค้าเลือกนั่ง  อาศัยแสงสว่างจากราวโคมไฟได้ความรู้สึกแบบงานเลี้ยง  ที่สำคัญคือมีดนตรีทั้งร้องทั้งบรรเลงให้ฟังแบบสด ๆ  ลูกค้าสามารถขอเพลงได้ตามใจอีกต่างหาก

รูปภาพ

                ข้อดีอีกอย่างของร้านนี้คือมีที่จอดรถที่พอจะรองรับนักชิมได้ราว ๆ ยี่สิบคัน  และอยู่ติดถนนใหญ่อย่างพัฒนาการคูขวาง  ฝั่งตรงข้ามโชว์รูมฟอร์ด และพาวเวอร์บาย  หากตรงมาจากสี่แยกคูขวาง  ร้านนี้จะอยู่ทางซ้ายมือก่อนถึงโรงแรมทวินโลตัส

รูปภาพ

                ถ้าปรับปรุงเรื่องความรวดเร็วในการให้บริการได้  ร้านนี้คงน่าสนใจขึ้นอีกมาก

บันทึกเมื่อ 29 พฤษภาคม 2557

ใส่ความเห็น

แผ่นดินไหวในโลกทัศน์คนโบราณ

วิทยาศาสตร์ปัจจุบันอธิบายได้ว่าแผ่นดินเกิดจากการเคลื่อนตัวของเปลือกโลก  แต่คนสมัยก่อนยังไม่มีความรู้เรื่องนี้  จึงต้องคิดหาคำอธิบายต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  คนไทยก็เป็นนักคิดมาแต่โบราณ ก็เชื่อว่าโลกตั้งอยู่บนหลังปลาอานนต์ (บางทีก็เขียนว่า อานนท์) ซึ่งเป็นปลาตัวใหญ่มาก ยาวกว่าพันโยชน์ ( ๑ โยชน์ ยาวประมาณ ๑๖ กิโลเมตร) ปกติปลาอานนต์จะอยู่นิ่งๆ แต่ถ้าเกิดเมื่อยขึ้นมาก็อาจขยับตัวบ้าง ทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนมาถึงโลก  เกิดเป็นแผ่นดินไหวในที่สุด

 

ความเสียหายจากแผ่นดินไหวในภาคเหนือของประเทศไทยเมื่อวันที่ ๕ พฤษภาคม ๒๕๕๗

 

ก๊วนปลาอานนต์มีเพื่อนปลาตัวใหญ่ด้วยกัน ๗ ตัว ได้แก่  ติรณะ ติปังคละ  ติรปังคละ  อานนต์ นิรยะ  อัชนาโรหนะ  และมหาติ  ตามชื่อที่ปรากฏใน “ไตรภูมิพระร่วง”  นอกจากนี้ “สมบัติอำรินทร์คำกลอน” ของเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ยังกล่าวถึงปลาทั้งเจ็ดไว้ตอนหนึ่งว่า “ขนองคลื่นสูงขึ้นแต่พื้นสมุทร / หกสิบโยชน์โดยสุดประมาณสถาน / ชมมหามัจฉาเจ็ดประการ / บ้างว่ายแหวกแตกธารในวังวน” จะเห็นว่าคลื่นที่สูงหกสิบโยชน์ก็ไม่ต่างจากสึนามิที่เราเคยเห็นตามข่าวนั่นเอง

พราหมณ์อินเดียโบราณก็เชื่อคล้าย ๆ กันว่าโลกตั้งอยู่บนเศียรของอนันตนาคราชซึ่งทอดกายเป็นบัลลังก์ให้พระนารายณ์บรรทม  หากนาคราชกระดิกตัว  แผ่นดินก็ไหว

ในพระพุทธศาสนามีกรณีของคนที่ก่อกรรมทำเข็ญจนแผ่นดินไม่อาจรับน้ำหนักของบาปกรรมได้  ก็สูบร่างของคนนั้นตกลงไปอยู่ในนรกอเวจีและไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด อย่างกรณีของพระเทวทัตที่ปองร้ายพระพุทธเจ้า เป็นต้น

 

แผ่นดินยุบตัวในต่างประเทศ คล้ายธรณีสูบในพุทธศาสนา

แผ่นดินยุบตัวในต่างประเทศ คล้ายธรณีสูบในพุทธศาสนา

 

อีกเรื่องหนึ่งคือในสามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง(หน) ถ้าเปิดอ่านหน้าแรก ๆ ก็จะเจอบทบรรยายเหตุการณ์คล้าย ๆ แผ่นดินไหวและสึนามิเอาไว้  และเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นภายหลังคนชั่วมีอำนาจปกครองบ้านเมือง

ใส่ความเห็น